Sanırım çocukken şartlarımız çok kötü bile olsa çoklukla yaşamımızın her anından tat alıyoruz. Yani arkadaşlarlamızla oynarken mutlu oluyoruz; annemiz bize güzel bir yemek yapınca mutlu oluyoruz; babamız geldiğinde bizi dizine alınca mutlu oluyoruz...
Kısaca mutlu olabilmek için beklentilerimiz kolaylıkla karşılalabilir ve sorumluluklarımız bizi darboğaza sokayamayacak kadar az olduğu bir dönemde hayatın her anını derip, yaşıyoruz.
Peki sonra ne oluyorda, mutlu oldığumuz anlar azalıyor... Neden böyle oluyor...Bu hayatın normal bir akışı mı, yoksa bir dayatma mı veya bizim hayata bakışımızdan mı?
Bence hayatın da, mutluluğun da sırrı bu cevaplarda yatıyor..
Ne dersiniz?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder